W styczniu 1656 r. na Zamku w Łańcucie, w obecności króla Jana Kazimierza, podpisany został akt konfederacji łańcuckiej, mobilizujący do walki z najeźdźcą szwedzkim. Jego sygnatariuszami byli wysocy dostojnicy państwowi i dowódcy wojskowi, w gronie których znalazł się ówczesny właściciel Łańcuta, Jerzy Sebastian Lubomirski. W dobie potopu szwedzkiego odegrał on niezwykle ważną rolę, przygotowując łańcucką twierdzę do długotrwałego oblężenia i tym samym obrony całego regionu oraz prowadząc, na czele własnych oddziałów, działania zbrojne, głównie w widłach Wisły i Sanu.
Historyk, prof. Władysław Konopczyński, tak pisał o konfederacji łańcuckiej: „Konfederacja łańcucka ze stycznia 1656 roku była wydarzeniem decydującym o losach całego kraju w krytycznym momencie wojny polsko-szwedzkiej nazywanej niekiedy „potopem szwedzkim". Obok skutecznej obrony Jasnej Góry przed Szwedami, konfederacji tyszowieckiej oraz ślubów lwowskich Jana Kazimierza konfederację łańcucką należy zaliczyć do wydarzeń, które spowodowały pomyślny dla Polski przełom w wojnie polsko-szwedzkiej. Akt konfederacji łańcuckiej jest dowodem jedności narodowej i zobowiązaniem do niezłomnej walki w obliczu zagrożenia podstaw funkcjonowania państwa. Przymierze wyrażone w formie konfederacji łańcuckiej w styczniu 1656 r. stanowiło fundamentalny fakt historyczny dla ówczesnej Rzeczypospolitej pokazujący realność porozumienia ponad podziałami. Konfederacja łańcucka to najważniejszy fakt historyczny w historii Łańcuta. Akt konfederacji ze stycznia 1656 r. to najważniejszy dokument podpisany w łańcuckim zamku”.
Więcej szczegółów na temat wspomnianych wydarzeń poznacie już wkrótce, bowiem 6 lutego 2026 r., w ramach Łańcuckiej Resursy Kultury Pamięci, odbędzie się spotkanie z historykiem, dr. Andrzejem Borczem, który wygłosi wykład pt. Konfederacja łańcucka 1656 roku.
Już dziś serdecznie zapraszamy! Szczegóły niebawem.
